Stwórz własnego zwierzaka w Codexie

Nie każda praca z AI musi kończyć się aplikacją, analizą albo poprawionym arkuszem. Można też zrobić coś dla przyjemności: własnego zwierzaka do Codexa. Moim zwierzakiem jest Koziołek Matołek — to jego widzisz na ilustracji.

Opisane poniżej etapy tworzenia i sprawdzania animacji pochodzą z projektu Iskry — małego, pomarańczowego lisa z niebieskozielonymi oczami, ciemnymi łapkami i jasnym brzuchem. Rozdzielam te dwie postacie: Koziołek jest moim zwierzakiem, a historia Iskry pokazuje przebieg pracy z agentem.

To projekt, który proponuję na spokojny wieczór: wymyślasz postać, oglądasz wynik, sprawdzasz ruch i decydujesz, co poprawić. Zostaw sobie czas na kolejne podejścia. Ładny pierwszy obrazek to dopiero część pracy.

Zaczęło się od jednego zdania

W mojej rozmowie polecenie było bardzo krótkie: „create a pet based on what you know about me”, czyli „stwórz zwierzaka na podstawie tego, co o mnie wiesz”. Uruchomiłem je z narzędziem Hatch Pet, przeznaczonym do przygotowywania zwierzaków.

Agent zaproponował nazwę Iskra i postać lisa warsztatowego. W opisie projektu pojawiły się ciekawość, precyzja i energia do tworzenia. Była to jego interpretacja kontekstu rozmów, a nie rozpoznanie mojej osobowości. Potraktował ją jako kierunek projektu: wyraźna sylwetka, duże oczy, niewiele drobnych detali, charakterystyczny ogon.

Później doprecyzowałem, że chcę zrobić z tej postaci mojego zwierzaka w Codexie. Powstały kolejne klatki animacji, podglądy ruchu i gotowa paczka. Iskra została zainstalowana lokalnie jako niestandardowy zwierzak. Zachowały się zarówno pliki instalacji, jak i materiały z kontroli.

To ważne rozróżnienie dla kogoś, kto robi to pierwszy raz. Obraz przedstawiający maskotkę i zwierzak działający w aplikacji wymagają innych rezultatów. W drugim przypadku potrzebujesz także ruchu, właściwego formatu oraz instalacji. W historii Iskry potwierdzona jest instalacja; samo przełączenie jej na ekranie pozostaje oddzielnym krokiem.

Daj AI punkt zaczepienia

Moje początkowe polecenie odwoływało się do wcześniejszego kontekstu. Jeśli zaczynasz nową rozmowę, przekaż go wprost. Model nie musi znać Twoich wcześniejszych projektów, a ogólne „zrób coś pasującego do mnie” zostawia mu dużo miejsca na przypadek.

Wystarczą trzy informacje: jaki charakter ma mieć postać, z czym ma się kojarzyć i jak powinna wyglądać. Możesz na przykład chcieć spokojnego żółwia do pisania, ciekawskiego lisa do eksperymentów albo małego robota do pracy technicznej. To propozycje do własnego projektu, nie gotowe kategorie osobowości.

Poniższy prompt jest szablonem dla czytelnika — rozbudowaną wersją pomysłu, od którego zacząłem:

Chcę stworzyć własnego zwierzaka do aplikacji desktopowej Codex.

Mój kontekst: [czym się zajmuję i jakie skojarzenia lubię].
Postać: [zwierzę, stworek albo maskotka].
Charakter: [np. spokojny, ciekawski, trochę zabawny].
Wygląd: [kolory i styl, np. miękka zabawka 3D].

Najpierw zaproponuj wygląd i pokaż postać. Zależy mi na czytelnej
sylwetce także w małym rozmiarze oraz kilku charakterystycznych cechach.
Gdy wybiorę kierunek, zachowaj go w kolejnych klatkach animacji.

Przygotuj zwierzaka w formacie obsługiwanym przez moją wersję aplikacji.
Pokaż podglądy ruchu, sprawdź wymagania techniczne i wypisz zauważone
niedoskonałości. Na końcu doprowadź mnie do instalacji i wyboru zwierzaka.
Wyraźnie rozróżnij: gotowa grafika, gotowa paczka, instalacja i włączenie.

Nie potrzebujesz rozbudowanej biografii. W projekcie Iskry charakter przełożono na kilka widocznych cech. Czytelnikowi proponuję podobną prostotę: zacznij od jednej postaci i kilku cech, które chcesz zachować.

Jak zacząć w aplikacji

Oficjalny poradnik desktopowy, sprawdzony 7 października 2026 r., opisuje tę ścieżkę:

1. Otwórz Settings → Pets → Create pet i opisz postać w nowej rozmowie.
2. Gdy będzie gotowa, wróć do Pets, wybierz Refresh i swoją postać.
3. Pokaż ją poleceniem /pet; możesz ją schować tym samym poleceniem lub przez Hide.

Niestandardowy zwierzak desktopowy jest przechowywany lokalnie i nie synchronizuje się automatycznie z wersją przeglądarkową. Jego wybór zmienia wygląd, nie zdolności AI. Jeśli opcje są niedostępne, sprawdź wersję aplikacji i ustawienia swojego środowiska.

Obejrzyj, co właściwie się rusza

W projekcie Iskry powstały podglądy między innymi stania, biegu, machania i skoku. Poszczególne klatki zostały też złożone w jeden plik, nazywany atlasem animacji. Aplikacja odczytuje z niego kolejne pozy postaci.

Nie musisz ręcznie układać takiego pliku. Warto jednak obejrzeć efekt w ruchu. Lis, który wygląda dobrze na wybranej klatce, może na następnej zmienić proporcje albo poruszyć się w nieczytelny sposób.

Przy odbiorze sprawdź kilka rzeczy:

• Ta sama postać: czy oczy, kolory, ogon i proporcje pozostają rozpoznawalne?
• Mały rozmiar: czy nadal widzisz twarz i rozumiesz gest?
• Ruch: czy bieg, skok i powrót do spokojnej pozy wyglądają naturalnie?
• Brzegi: czy postaci nie otacza prostokątne tło albo kolorowa obwódka?
• Kierunki: czy bez podpisu potrafisz rozpoznać, w którą stronę zwierzak patrzy?

Ostatni punkt ma źródło w moim projekcie. Atlas Iskry przeszedł kontrolę techniczną, ale test rozpoznawania kierunków bez podpowiedzi zgłosił uwagi do kilku subtelnych spojrzeń ukośnych. Końcowy przegląd wizualny uznał je za wystarczające po obejrzeniu podpisanej sekwencji. Nie poprawiono jednak tych klatek. Nie jest to więc dowód, że wszystkie spojrzenia są jednoznaczne.

To mały, konkretny przykład ograniczenia automatycznej kontroli. Plik może spełniać wymagania aplikacji, a człowiek nadal może chcieć poprawić wygląd. Warto poprosić o oba rodzaje oceny.

Poprawiaj jedną rzecz naraz

Jeśli podoba Ci się postać, a przeszkadza wyłącznie ruch ogona, nazwij właśnie ten problem. Ogólne „zrób lepiej” może spowodować zmianę całego wyglądu. Przykładowe polecenie do kolejnej iteracji brzmi:

„Zachowaj postać, jej kolory i proporcje. Popraw tylko animację biegu: ogon zmienia kształt między klatkami. Pokaż poprzedni i nowy podgląd obok siebie. Pozostałe animacje pozostaw bez zmian.”

To propozycja dla czytelnika, a nie cytat z mojej sesji. Tak samo możesz wskazać zbyt szybkie machanie, mało czytelny skok albo spojrzenie, którego kierunku nie rozpoznajesz.

Na końcu wybierz zwierzaka w aplikacji i obejrzyj go podczas zwykłej pracy. Sprawdź też, jak go schować. Własna maskotka ma Ci się podobać — nie musisz oglądać jej bez przerwy.

Iskra jest konkretnym rezultatem takiego eksperymentu: od krótkiej prośby, przez projekt postaci i animacje, do zainstalowanej paczki. Jeśli chcesz spróbować, zacznij od jednego zdania o tym, jaki zwierzak pasowałby do Twojego miejsca pracy. Potem obejrzyj, co AI z tej wskazówki zrobiło, i podejmij pierwszą decyzję: co zostaje, a co chcesz zmienić.